Katja's verhaal
Het leven heeft de neiging om onverwachte curveballs naar ons te gooien wanneer we dit het minst verwachten. In mijn geval kwam de schok in de vorm van een diagnose van kanker. Toen ik aan een nieuw hoofdstuk van mijn leven begon en een langverwachte opleiding volgde, werd ik plotseling geconfronteerd met de angstaanjagende realiteit van eierstokkanker. De volgende blog vertelt mijn ervaringen en het geestelijke gezondheidstraject dat zich tijdens deze uitdagende periode afspeelde.
Een diagnose die mijn pad veranderde
Net toen ik eindelijk mijn onderwijsambities kon nastreven, had het lot een ander plan voor mij in petto. Een routinecontrole bracht een tumor aan het licht die snel groeide en de diagnose was eierstokkanker. Het nieuws raakte me als een vloedgolf, waardoor ik me onzeker en overweldigd voelde. Te midden van de eerste schok wist ik echter dat ik een keuze moest maken: óf toegeven aan de wanhoop, óf de uitdaging met positiviteit aangaan.
Het wachtspel
Terwijl ik met het nieuws worstelde, diende zich een ander obstakel aan. Als gevolg van de COVID-19-pandemie waren de ziekenhuizen in Zwitserland overweldigd en kwam ik op een wachtlijst voor een operatie te staan. Weken werden maanden, en de onzekerheid dat ik niet wist wanneer de operatie zou plaatsvinden, maakte de mentale en emotionele spanning alleen maar groter. Het balanceren van werkverplichtingen en het bijwonen van lessen op vrijdag en zaterdag werd een ingewikkelde jongleeract, die nog werd versterkt door de noodzaak om verschillende tests te ondergaan.
Tijdens deze uitdagende tijd heb ik er bewust voor gekozen om mijn diagnose grotendeels privé te houden en het nieuws alleen met mijn beste vrienden te delen. Hoewel het verleidelijk was om anderen in vertrouwen te nemen, wilde ik in mijn dagelijkse leven een gevoel van normaliteit behouden. Deze beslissing betekende echter ook dat ik alleen het gewicht van mijn ziekte moest dragen, wat zijn eigen uitdagingen op het gebied van emotionele steun met zich meebracht.
